ابزار منو ثابت

تو رفتی و مانده ست در کوچه شهر نشان از توام رد پایی غریبه

کمینگاه دیو است این شهر، این شب مگر در دل من درآیی غریبه

تن شهر بوی تو را می دهد آی! تو جان کدام آشنایی غریبه؟

به کار که بستی گره چفیه ات را که از کار من می گشایی غریبه؟

غبار کدامین سفر بر تو مانده ست که گرد از دلم می زدایی غریبه؟

تو در آسمان نگاهت چه داری که کردی دلم را هوایی غریبه؟

دل نخل ها تازه شد از عبورت مگر تو ولیّ خدایی غریبه؟

در این شهر و این شب چه بی سرپناهی نداری مگر آشنایی غریبه؟

چقدر آشنا می نمایی غریبه بگو از کجا از کجایی غریبه؟

> اگر روزی خیانت دیدی ، بدان که قیمتت بالاست .

> حتی بهترین فرزندان نیز دشمن جان پدر و مادرانند.

> از دشمن خود یکبار بترس و از دوست خود هزار بار .

> نقاش کامل آنست که از هیچ برای خود سوژه بسازد .

> خوشبختی فاصله این بدبختی تا بدبختی دیگر است .

> حتی تظاهر به شادی نیز برای دیگران شادی بخش است .

> ازدواج مثل بازار رفتن است تا پول و احتیاج و اراده نداری بازار نرو .

> انسان اگر فقیر و گرسنه باشد بهتر از آن است که پست و بی عاطفه باشد .

> بزرگ ترین الماس جهان آفتاب است،که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد .

> درخشان ترین تاجی که مردم بر سر می نهند در آتش کوره ها ساخته شده است

 شاید زندگی آن جشنی نباشد که تو آرزویش را داشتی را داشتی ،اما حالا که به آن دعوت شده ای ، تا میتوانی زیبا برقص.

> من دریافته ام که ایده های بزرگ هنگامی به ذهن راه می یابند که مصمم به داشتن چنین ایده هایی باشیم .

> اگر شاد بودی آهسته بخند تا غم بیدار نشود و اگر غمگین بودی آرام گریه کن تا شادی ناامید نشود.

> مردمان روی زمین استوار ، بیشتر از بندبازان روی ریسمان نااستوار سقوط می کنند

> بزرگ ترین الماس جهان آفتاب است،که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد

> شکست خوردن ناراحتی ندارد . آدم باید شجاع باشد تا بتواند از خودش یک احمق بسازد .

> درخشان ترین تاجی که مردم بر سر می نهند در آتش کوره ها ساخته شده است .

تلنبار خاطرات خاك گرفته ام را

اگر مي خواهي جستجو كني

به حتم در ميان پستو هاي بي حوصلگي ام مي يابي

اما بي محابا در نزن كه گرد دلم

تا ابد به سرفه ات مي اندازد

و عزاي سياه پوشش به گريه ات!

آرام كه آمدي

اول از آينه تنهايي بپرس از كدام سو

آنگاه به نرمي قدم بردار

كه ناگزير تخته هاي زوار در رفته روحم

پاي برهنه ات را خراش نيندازد

به گمانم جايي براي تكيه كردن نيست

تنها شانه هاي پوشالي مترسك خنده هايم

كه آن هم استراحت گاه ناامني است

آخر بارها هجوم سخت كلاغ هاي سياه را ديده است

تصميم با خودت ...

هنوز هم جستجوي خاطراتم را در سر مي پروراني؟

بي قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه ، بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست

مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده در آب

در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقي دارد؟

بال وقتي قفس پر زدن چلچله هاست

بي تو هر لحظه مرا بيم فرو ريختن است

مثل شهري كه به روي گسل زلزله هاست

باز مي پرسمت از مسئله ي دوري و عشق

و سكوت تو جواب همه ي مسئله هاست ...

برین به ادامه ی مطلب....

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو خوانده می شد: من کور هستم لطفا کمک کنید

روزنامه نگار خلاقی از کنار او می گذشت؛ نگاهی به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود.. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد، تابلوی او را برداشت، آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر آن روز، روز نامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم؛ لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچ وقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده می شد:
امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم  . . .

وقتی کارتان را نمی توانید پیش ببرید، استراتژی خود را تغییر بدهید؛ خواهید دید بهترین ها ممکن خواهد شد؛ باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است.
حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل، فکر، هوش، و روحتان مایه بگذارید؛ این رمز موفقیت است…. لبخند بزنید!