ابزار منو ثابت

ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ

ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ

ﺗﻨﻬﺎ

ﭼﺎﺩﺭﯼِ ﮐﻞِ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ

ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻥ، ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﻦ ﻭ ﺑﮕﻮ :
ﺧﺪﺍﯾﺎ ؟!

ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻣﺎﯼ ﺭﻧﮓ ﻭﺍﺭﻧﮓ ﯾﻪ ﺩﻭﻧﻪ ﺑﺎﺷﻢ.

می خواهم داستانی از علاقه ام به تو بنویسم
یکی بود یکی..................

بیخیال ........

خلاصه اش می شود

*****دوستت دارم*****

میروم, خسته و افسرده و زار...

سوی منزلگه ویرانه ی خویش...

به خدا میبرم از شهر شما,...

دل شوریده و دیوانه ی خویش...

میبرم تا که درآن نقطه ی دور,

شستشویش دهم از رنگ گناه...

شستشویش دهم از لکه ی عشق,

زینهمه خواهش بیجا و تباه...

عجـــــــــایب هشت گانہ اَند...

آغــــــــوشِ "تـــــــــو"

هیچ بُعـــــــدی ندارد ..

واردش کــــــــــہ شوی ،

زمــــــان بی معنــــــــا میشـود...

بی آنکـہ نفـــــس بکشی روحـــــــــــَت تآزه می شود ..

تاوان همه "نه" هایی است که نگفتم تا دل کسی نشکند

همه " محبتهایی که زیادی هدر دادم تا دلی به دست آورم

همه دوستت دارم های آبکی که جدی گرفتم...

همه سادگی که در این دنیای هزار چهره خرج کردم

تنهایی ...

تاوان همه خوش بینی است که به دنیا و آدمهای این روزها داشتم

هرکدوم از ما دارای دو شخصیت هستیم یکی ظاهرمونه که آراسته و نیک به نظر میاد و روی خوبمونه که به دیگران نمایش میدیم و اون یکی هم "خود واقعی"‌ماست! یعنی ممکنه در حضور کسی به به و چهچه بزنیم و در غیابش هم بدگویی کنیم!!

دلم گرفت از دورويي آدم ها.از آدم هايي كه جلوت يه جور هستن و وقتي ازت دور ميشن يه جور ديگه.نميدونم شايد هم ايراد از من بوده كه با تصورات كودكامه هميشه فكر ميكنم همه آدم ها خوبن مگه خلافش ثابت بشه.انگار اطرافيان دارن داد ميزنن كه بسه ديگه تو هم همرنگ جماعت شو و هميشه فكر نكن هر كي دورو برته مثل خودت با صداقت مياد جلو.

باید کسی رو بیدا گکنم...

کـه دوسـتـم داشـتـه بـاشـد (!)

آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی

آغـوشـش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد...

هـیـچ نـگـویـد!

هـیـچ نـپـرسـد...

فـقـط مـرا در آغـوش بـگـیـرد...

بـعـد هـمـانـجـا بـمـیـرم (!!!!!!)

تـا نـبـیـنـم روزهـای آیـنـده را

روزهـایـی کـه دروغ مـیـگـویـد

روزهـایـی کـه دیـگـر دوسـتـم نـدارد

روزهـایـی کـه دیـگـر مـرا در آغـوش نـمـیـگـیـرد

روزهـایـی کـه عـاشـق دیـگـری مـیـشـود

جهان اول جاییست که عکاسانش برای جایزه

از گرسنگان جهان سوم عکس می گیرند . . .

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلكه گذاشتن سدي در برابر روديست كه از چشمانت جاري است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست..

بلكه پنهان كردن قلبي است كه به اسفناك ترين حالت شكسته است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست....

بلكه نداشتن شانه هاي محكمي است كه بتواني به آن تكيه كني و از غم زندگي برايش اشك بريزي....

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلكه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است كه مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برس.....

کاش انقدری که آدما دلمون

رو شکستن یه بارم خلوتمونو میشکستن...